پس از تحقق انقلاب اسلامى ، با آنكه بر اثر كهولت سن و تحليل قوا خسته و شكسته و آزرده و افسرده بودم ، شبى بىاختيار حالى لا يدرك و لا يوصف به من دست داد و خود را با خداى خود در راز و نياز ديدم و گفتم : بار خدايا تو گواهى و شاهدى كه من در تمام طول عمر به هر سختى ساختم و جز رضاى تو نجستم و جز در راه تو گام برنگرفتم ، تنها آرزوى من احياى عظمت و ابهت فرهنگ و تمدن قديم و قويم و اصيل اسلام و ايران و از آن جمله پرده برگرفتن از رازهاى نهفته در گنجينه قانون ابن سينا بود ، اكنون اگر مشيت كامله و حكمت بالغه تو مصلحت داند ، اين راه را به پايان و اين بار را به سامان خود نزديك ساز . به ناگهان در ضمير خود روشنايى و آرامشى احساس كردم كه گويى شاهد مقصود را بالمعاينه برابر خود مىبينم . مدتى از اين مكاشفه نگذشته بود كه در رحمت واسعه خداوندى به رويم گشوده شد و به خدمت انسانى علاقه‌مند و دلسوز راه يافتم . پس از مكالمه‌اى مختصر و اطلاع از منويات من ، براى حصول مقصود و وصول به مطلوب به زمانى اندك موجبات تأسيس [ بنيادى به نام ] « بنياد پزشكى ابن سينا » به حسن درايت و كفايت وى فراهم آمد و اساسنامه تهيه و هيئت امنا انتخاب شد و به تصويب مقام شامخ رياست جمهور ، كه خود از شيفتگان و دلباختگان عظمت تمدن و فرهنگ اسلامى است ، رسيد و موشح گرديد . دكتر مصطفوى تا اواخر سال 1365 ، مسئوليت اين بنياد را بر عهده داشت كه به علت بروز مشكلاتى ، براى ادامه تحقيقات و معالجه خود ، به آلمان سفر كرد و در آنجا آخرين اثر خود را تحت عنوان طب جاودانى به رشته تحرير درآورد كه متأسفانه فرصت تكميل آن را به دست نياورد . در سال 1376 به ايران بازگشت و در شانزدهم دى ماه 1377 ، پس از نود سال عمر پربار پزشكى و علمى دار فانى را وداع گفت . مرتبهء علمى دكتر مصطفوى در تاريخ طب به جايى رسيده بود كه پروفسور شارل ليشتن تلر ، استاد برجسته تاريخ پزشكى در دانشگاه‌هاى لوزان و